شاید عده ای اعتقاد داشته باشند اهل گیلان در ادبیات داستانی ایران همانند اهل خراسان، فارس، آذربایجان و جنوب و شاید این روزهای اصفهان چندان حضور و درخششی نداشته است و شاید هم عده اعتقاد داشته باشند اهل گیلان انگار خواسته باشد آن سالهای از دسته رفته  که نه، از دست داده را جبران نماید و خودش را به ادبیات داستانی ایران نه تحمیل که ثابت نماید، این روزها حضوری پررنگ و پرتلاش نشان می دهد... شاید "حسن فرهنگ فر" هم مصداقی از این موضوع باشد و نمونه ای از این دست...
او که متولد 1330لاهیجان است  همانند سرزمین اش سالهای از دست رفته بسیار داشته اما از سال 85 تا به امروز چهار اثر در کارنامه ادبی اش دیده می شود (دگمه‌هایبی‌رنگ/ مجموعه داستان/ چشمه1385 - پاره‌ های تاریک/ رمان/ آنا ۱۳۸۵- گمگمه‌های برف/ رمان/ نی1388 – چه زود بزرگ شدم! /رمان/چشمه1390) که به این آثار باید مجموعه دااستان دلواپس کهرم (اهنگ دیگر 1382) را نیز اضافه نمود.
"چه زود بزرگ شدم!" عنوانی است که...
ادامه دارد...