همه آن هایى که « لغات میغ » را خوانده اند مى دانند که این کتاب مقدمه اى به قلم نویسنده دارد. یعنى از همان آغاز خواننده درمى یابد که با اثرى متفاوت روبه رو است. اثرى که عدول از فرم ها و شیوه هاى رایج کرده است. چرا که به ظن و گمان نویسنده کار ارائه شده گذشته از ساختار شکنى، اثرى است «مدرن» و «پساساختارگر». رمانى که مى خواهد با ارائه ساختار شکنى مناسب و آوردن تلاشى - اگرچه کوچک - درصدد رفع توهم این سال ها تحت عنوان ادبیات باشد. ..