هر اثر داستانی بنا به فرم و ساختاری که دارد نگاه نویسنده خودرا به خواننده و منتقدین اش منتقل می کند.شنبه های راه راه و ثانیه های سربی نیز از این دست آثاری است که شدیدا آدم را به سمت و سوی نگاه و باور نویسنده می کشاند.چرا که رمان به شدت دغدغه ها و دلمشغولی های نویسنده اش را به تصویر می کشد.آن هم در سطح اولیه و ظاهری روایت اش.کافی است با یک بار خواندن دریابیم که نویسنده اش زن است،خبرنگار است و اصلاح طلب!...