سال 87 سال عجیبی برای جوایز داستانی بود، برخی جوایز مثل مهرگان ادب به بهانه کمی آثار و به حد نصاب نرسیدن تعداد آنها از اعلام و معرفی  برگزیدگان خود سر باز زد و آن را به شکل دوسالانه به سال 88 موکول نمود و برخی مثل بنیاد گلشیری با وجود بررسی و اعلام نامزدهای خود به بهانه اعتراض برای ضایع نشدن حق آن دسته از نویسندگانی که آثارشان مجوز چاپ نگرفتند حق معرفی و ارزشگذاری را از همه آثار گرفت و آب پاکی را روی دست تمام مولفان آن ریخت و خیال همه را راحت کرد تا ثابت کند متولیان آن سوار بر موج سیاست دلمشغولی دیگری نیز جز ادبیات دارند.